Υπάρχουν πολλοί που ακόμα νηστεύουν, έστω και λίγες μέρες πριν από την Ανάσταση και αρκετοί που συγκινούνται με τα πάθη του Θεανθρώπου, την υπέρτατη θυσία του και τη Λύτρωση που προσέφερε ο θάνατός του. Πόσα πραγματικά καταλαβαίνουν απ’ αυτά που κάνουν ή τα κάνουν μηχανικά, από συνήθεια και σεβασμό στην παράδοση, είναι ένα μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Η δική μου στάση σε τέτοια ζητήματα ήταν πά- ντα φιλοσοφική και καθώς μου αρέσει το διάβασμα, λέω να προσεγγίσω το θέμα δια της λογοτεχνικής οδού. Θα ξαναδια- βάσω τον Τελευταίο Πειρασμό του Ν. Καζαντζάκη και το ίδιο θα πρότεινα και σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ποτέ ή το διάβασαν πριν πολλά χρόνια και δεν το θυμούνται καλά. «Ο Τελευταίος Πειρασμός» αποτέλεσε την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την επίσημη εκκλησία της Ελλάδας σε σχέση με το Ν. Καζαντζάκη, που έτσι κι αλλιώς βρισκόταν στη μαύρη λίστα του Ορθόδοξου Ιερατείου, επειδή είχε την κακή συνήθεια να σκέφτεται ελεύθερα... Πλήθος «πιστών» αισθάνθηκαν βαρύτατα προσβεβλημένοι από αυτό το έργο και άλλοι τόσοι «άπιστοι» το θεώρησαν ως ένα μανιφέστο κατά της θρησκείας και της θεϊκής υπόστασης του Χριστού. Λίγοι το κατάλαβαν πραγματικά. Για του λόγου το αληθές, θα παραθέσω κάποια λόγια του ίδιου του Καζαντζάκη και θα αφήσω τα συμπεράσματα σ’ εσάς:
υπογράφει η Βιβλιοσκώληξ
«Η κάθε στιγμή του Χριστού είναι αγώνας και νίκη. Νί- κησε την ακαταμάχητη γοητεία της απλής ανθρώπινης χαράς, νικήσε τους πειρασμούς, μετουσίωνε ολοένα τη σάρκα σε πνέμα κι ανηφόριζε, έφτασε στην κορυφή του Γολγοθά, ανέβηκε στο Σταυρό. Μα κι εκεί ο αγώ- νας του δεν τελείωσε, επάνω στο Σταυρό τον περίμενε ο Πειρασμός, ο Τελευταίος Πειρασμός, σε μια βίαιη αστραπή άπλωσε το πνεμα του Πονηρού μπροστά από τα λιποθυμισμένα μάτια του Σταυρωμένου το πλανερό όραμα μιας γαλήνιας, ευτυχισμένης ζωής: είχε πάρει, λέει, έτσι του φάνηκε, τον εύκολο στρωτό δρόμο του ανθρώπου, είχε παντρευτεί, είχε κάμει παιδιά, τον αγα- πούσαν και τον τιμούσαν οι άνθρωποι. Και τώρα γέρος πια, κάθουνταν στο κατώφλι του σπιτιού του, θυμόταν τις λαχτάρες της νιότης του και χαμογελούσε ευχαρι- στημένος. Τι καλά, τι φρόνιμα που έκαμε και πήρε το δρόμο του ανθρώπου, και τι παραφροσύνη ήταν εκεί- νη να θέλει, λέει, να σώσει τον κόσμο ! Τι χαρά που γλίτωσε από τις κακουχίες, το μαρτύρι και το Σταυρό. Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε, σε μιαν αστραπή, να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σω- τήρα.»
«Ψέματα οι χαρές, οι παντρειές, τα παιδιά΄ ψέματα τα χούφταλα, ξευτελισμένα γεροντάκια, που τον φώναζαν άναντρο, λιποτάχτη, προδότη΄ όλα, όλα, φαντάσματα του Πονηρού! Ζουν και βασιλεύουν οι Μαθητές του, πήραν τις στεριές και τις θάλασσες και διαλαλούν το Καλό Μαντάτο. Τα πάντα έγιναν όπως πρέπει, δόξα σοι ο Θεός! Έσυρε φωνή θραμβευτικιά:
- Τετέλεσται!
κι ήταν σα να λεγε: Όλα αρχίζουν.»
«Για να δώσω ένα ανώτατο πρότυπο στον αγωνιζόμε- νο άνθρωπο, για να δείξω πως δεν πρέπει να φοβάται τον πόνο, τον πειρασμό και το θάνατο, γιατί όλα αυτά μπορεί να νικηθούν, νικήθηκαν κιόλα, γράφτηκε το βιβλίο ετούτο. Ο Χριστός πόνεσε, κι από τότε ο πόνος άγιασε, πολέμησε, ως την τελευταία στιγμή, ο Πειρα- σμός να τον πλανέψει, κι ο Πειρασμός νικήθηκε, σταυ- ρώθηκε ο Χριστός, κι από τότε νικήθηκε ο θάνατος.»
| < Prev |
|---|
